Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię…I spojrzał Bóg na wszystko, co uczynił, a było to bardzo dobre. I nastał wieczór, i nastał poranek - dzień szósty. Tak zostały ukończone niebo i ziemia oraz cały ich zastęp. I ukończył Bóg w siódmym dniu dzieło swoje, które uczynił, i odpoczął dnia siódmego od wszelkiego dzieła, które uczynił. I pobłogosławił Bóg dzień siódmy, i poświęcił go, bo w nim odpoczął od wszelkiego dzieła swego, którego Bóg dokonał w stworzeniu. Gen. 1.1,31,2.1-3. Zapis stworzenia objawia iż Bóg popatrzył na Swe stworzone dzieło i uznał je za bardzo dobre. Nie było grzechu. Bóg nie stworzył grzechu. Grzech pierwszy raz narodził się w sercu wolnej moralnie jednostki, stworzonej istocie, pośród niebiańskiego dworu. Grzech jest wyborem każdej wolnej moralnie jednostki, której pozwolono na wybór. Ale jak wolna moralnie istota wie co tworzy grzech? Przez prawo jest poznanie grzechu, także Nie wiedziałbym co to grzech, gdyby nie prawo. Rzym. 3.20,7.7. Nasz niebiański Ojciec pragnie byśmy wiedzieli na pewno, jaka jest różnica między właściwym a złym. Prawo Jahwe jest doskonałe, nawraca duszę; Świadectwo Jahwe jest wierne, Uczy prostaczka mądrości… Również twój sługa oświecił się nimi. Wielka jest nagroda dla tych, którzy ich strzegą. PS.19.8,12.

Są też szczerzy w swej wierze, podtrzymujący pogląd iż Wszechmocny Bóg, Stwórca nieba i ziemi, najpierw wprowadził Swe prawa na planetę Ziemię, jedynie dla starożytnego Narodu Izraela, w czasie ucieczki z Egiptu, na górze Synaj, przez Swego sługę Mojżesza. To danie Prawa Boga było jedynie dla ludu hebrajskiego, Prawo to nie istniało przed zapisem w Ex.20.1-17, gdzie znajdujemy Dziesięć Przykazań (prawo moralne), włączone do Starego Przymierza. Dalej niektórzy twierdzą, że niektóre prawa Boga nie są dla nas Chrześcijan dzisiaj, gdyż my nie jesteśmy pod działaniem Starego Przymierza, ale Nowego Przymierza, zbawieni przez łaskę. Wielki apostoł Paweł oświadcza; Gdy mówi: Nowe, to uznał pierwsze za przedawnione; a to, co się przedawnia i starzeje, bliskie jest zaniku. Hebr. 8.13. Ten wiersz, jak również inne wiersze jakie można użyć, wydają się podtrzymać ten pogląd – iż Bóg dał Swe święte Prawo najpierw Narodowi Izraela na górze Synaj, że to Prawo odnosi się tylko do Starego Przymierza, dalej, iż to Prawo zostało później zniesione na krzyżu. Ale ten sam autor, tak wielce ufający Staremu Testamentowi, pisze też w liście do Hebrajczyków; Takie zaś jest przymierze, jakie zawrę z nimi, Po upływie owych dni, mówi Pan: Prawa moje włożę w ich serca i na umysłach ich wypiszę je, Dodaje: A grzechów ich i ich nieprawości nie wspomnę więcej. Hebr.10.16,17. Paweł powtarza to poselstwo, gdyż najpierw ogłasza je kilka wierszy wcześniej, w Roz. 8.10. Cytuje tam Stary Testament z księgi jednego z głównych proroków Pism – Jeremiasza. (czytaj ten zapis w Jer.31.31.) Na pierwszy rzut oka, wydaje się to tworzyć sprzeczność. Gdyż wcześniej, czytamy spod własnego pióra Pawła, coś co wydaje się mówić, iż Prawo było rzeczywiście stare, iż jest przedawnione, przestarzałe, gotowe do zaniku. Dlaczego zatem nasz niebiański Ojciec kilka razy obiecuje nam, iż ma zamiar wstawić Swe Prawa w nasze serca i wypisać je na naszych umysłach? Czy nasz niebiański Ojciec obiecałby nam iż ma zamiar umieścić w naszych sercach/umysłach coś co przedawnia się, starzeje, jest bliskie zaniku? To z pewnością nie Prawo naszego niebiańskiego Ojca. Jego Prawo działało zanim stworzył pierwsze wolne moralnie istoty – aniołów. Prawo dostarcza prawidłowego przewodnictwa moralnego dla nich do naśladowania, tak samo jak i Jego ziemskim dzieciom – ludzkości. Odnośnie Prawa naszego niebiańskiego Ojca, natchniony psalmista stwierdza; Wierność i prawo są dziełami rąk jego. Wszystkie jego nakazy są niezawodne, ustanowione na wieki wieków, Pełnione w wierności i prawości. PS.111.7,8. Aniołowie upadli. Człowiek zgrzeszył. To jest prosty dowód, iż Prawo istniało nawet w niebie, gdyż Grzechu się nie liczy, gdy prawa nie ma. Rzym.5.13.

Jest celem mego serca objawić czytelnikowi z Pism, iż Prawo naszego Stwórcy, nie tylko istniało przed daniem Narodowi Izraela na górze Horeb (czy Synaj), ale iż waga posłuszeństwa Jego Prawu odnosi się do nas dzisiaj. Prawo Boga jest odbiciem Jego charakteru, odbija zawartość Jego serca, jest Jego sprawiedliwością. Odnośnie rzeczy koniecznych w tym życiu, nasz Zbawiciel nauczał; Ale szukajcie najpierw Królestwa Boga i sprawiedliwości Jego, a wszystko inne będzie wam dodane. Mat.6.33. Co to jest Jego sprawiedliwość? Ale wy dzięki niemu jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i poświęceniem, i odkupieniem. Aby, jak napisano: Kto się chlubi, w Panu się chlubił. 1 Kor.1.30,31. Chrystus jest nie tylko uczyniony dla nas sprawiedliwością, ale także mądrością, gdyż jest mądrością Boga. (1 Kor.1.24) Jest zatem oczywiste, że sprawiedliwość jaką On jest uczyniony dla nas, to sprawiedliwość Boga. Więc znowu pytamy; co to jest sprawiedliwość? Niech język mój opiewa słowo twoje, Bo wszystkie przykazania twoje są sprawiedliwością. PS.119.172.

Przykazania Boga zawarte w Jego Prawie, są Jego sprawiedliwością. Dla dalszego dowodu, pozwólcie mi jeszcze raz zabrać się do Jego słowa; Podnieście ku niebu oczy i spojrzyjcie na ziemię w dole! Gdyż niebiosa rozwieją się jak dym, ziemia rozpadnie się jak szata, a jej mieszkańcy poginą jak komary, lecz moje zbawienie będzie trwać wiecznie, a moja sprawiedliwość nie ustanie. Słuchajcie mnie wy, którzy znacie sprawiedliwość, ty, ludu, w którego sercu jest Moje prawo! Nie bójcie się lżenia ludzi i nie lękajcie się ich pośmiewiska. Izaj.51.6,7. Widzimy jasno w tym wierszu, iż ci co znają sprawiedliwość Boga, są tymi, w których sercu/umyśle jest Jego Prawo, gdyż Prawo Boga (jak czytaliśmy w Pismach), jest sprawiedliwością Boga. Zauważcie także, iż ci święci Boga będą lżeni, co oznacza cierpienie prześladowań od tych, którzy nie mają Jego Prawa w swych sercach/umysłach. Lecz jak ongiś ten, który się według ciała narodził, prześladował urodzonego według Ducha, tak i teraz. Gal.4.29. Apostoł Jan stwierdza: Kto mówi iż zna Syna, a przykazań jego nie zachowuje, kłamcą jest i prawdy w nim nie ma. 1 Jana 2.4. Twierdzenie, iż chodzimy w sprawiedliwości Boga, podczas gdy odrzucamy i jesteśmy nieposłuszni Jego Prawu, jest sprzeczne z naukami Biblii. Natchnione Słowo Boga stwierdza iż jednostka taka jest kłamcą i nie ma w niej prawdy. Co jest sprzeczne z Jego sprawiedliwością? To grzech. Wszelka niesprawiedliwość jest grzechem. 1 Jana 5.17. Podsumowując to wszystko można jasno wypowiedzieć: Każdy, kto popełnia grzech, i prawo przestępuje, a grzech jest przestępstwem prawa. 1 Jan 3.4.

Pamiętaj, ten wiersz czytaliśmy wcześniej, odnośnie pewnych spraw które zostały przedawnione, przestarzały, stały się bliskie zaniku. (Hebr.8.13) Czytaliśmy też w Izaj. 51.6,7, iż odnosi się to do nieba i ziemi, nie Prawa Boga. Dla najżarliwszego studenta Pism, słowo Boga nie przeczy sobie, znajdzie harmonię, tak pewną jak budowla na skale. (Łuk.6.48.) Drogi przyjacielu, czy pragniesz kroczyć w mądrości? Początkiem mądrości jest bojaźń Jahwe; Dobry rozum mają wszyscy, którzy czynią Jego przykazania; (Jego Prawo) Chwała jego trwa na wieki. PS.111.10.

Celem Prawa jest ustanowienie granic pomiędzy czynieniem dobra i zła. Prawo jest jak lustro, przez które możemy widzieć brudny stan naszej duszy. Może zdziwić wielu wyznawców Chrześcijaństwa dzisiaj, iż Prawo jest dla korzyści tych, którzy mają być zbawieni, służy bowiem odkrywaniu naszych grzechów. Ciało jest w wojnie z Duchem: Wiem tedy, że nie mieszka we mnie, to jest w ciele moim, dobro; mam bowiem zawsze dobrą wolę, ale wykonania tego, co dobre, brak; Albowiem nie czynię dobrego, które chcę, tylko złe, którego nie chcę to czynię. A jeśli czynię to, czego nie chcę, już nie ja to czynię, ale grzech, który mieszka we mnie. Znajduję tedy w sobie prawo, że gdy chcę czynić dobrze, trzyma się mnie złe; Bo według człowieka wewnętrznego mam upodobanie w prawie Boga. A w członkach swoich dostrzegam inne prawo, które walczy przeciwko prawu, uznanemu przez mój rozum i bierze mnie w niewolę prawa grzechu, które jest w członkach moich. Nędzny ja człowiek! Któż mnie wybawi z tego ciała śmierci!? Bogu niech będą dzięki przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego! Tak więc ja sam służę umysłem prawu Boga, ciałem zaś prawu grzechu. Rzym.7. 18-25. Apostoł Paweł, którego pisma są najczęściej fałszywie używane, aby udowodnić iż Prawo zostało zniesione i nie jest dla nas dziś, ma to do powiedzenia odnośnie Prawa: Cóż więc powiemy? Że prawo to grzech? Przenigdy! Przecież nie poznałbym grzechu, gdyby nie prawo; wszak i o pożądliwości nie wiedziałbym, gdyby prawo nie mówiło: Nie pożądaj! (zauważcie iż Paweł cytuje dziesiąte przykazanie Prawa moralnego) Lecz grzech przez przykazanie otrzymał bodziec i wzbudził we mnie wszelką pożądliwość, (pożądanie, pragnienie, dążenie do czegoś zakazanego) bo bez prawa grzech jest martwy. I ja żyłem niegdyś bez prawa, lecz gdy przyszło przykazanie, grzech ożył, A ja umarłem (zanim wiedział o swych grzechach, nie wiedział iż jest duchowo martwy) i okazało się, że to przykazanie, które miało mi być ku żywotowi, było ku śmierci. Albowiem grzech otrzymawszy podnietę przez przykazanie, zwiódł mnie i przez nie mnie zabił. Tak więc prawo jest święte i przykazanie jest święte i sprawiedliwe, i dobre. Czy zatem to, co dobre, stało się dla mnie śmiercią? Przenigdy! To właśnie grzech żeby się okazać grzechem, posłużył się rzeczą dobrą, by spowodować moją śmierć, aby grzech przez przykazanie okazał ogrom swojej grzeszności. Wiem bowiem, że prawo jest duchowe, ja zaś jestem cielesny, zaprzedany grzechowi. Rzym.7.7-14. Paweł miał prawidłowe zrozumienie Prawa, gdyż dalej napomina nas w ten sposób: Przeto teraz nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie. Bo prawo Ducha w Chrystusie Jezusie, uwolniło cię od prawa grzechu i śmierci. Albowiem czego prawo nie mogło dokonać, w czym było słabe z powodu ciała, tego dokonał Bóg przez zesłanie Syna swego, w upodobnieniu grzesznego ciała, ofiarując je za grzech, potępił grzech w ciele. Aby słuszne żądania prawa wykonały się w nas, którzy nie według ciała postępujemy, lecz według Ducha. Bo ci, którzy żyją według ciała, myślą o tym, co cielesne, ci zaś, którzy żyją według Ducha, o tym, co duchowe. Albowiem zamysł ciała to śmierć, a zamysł Ducha, to życie i pokój. Rzym.8.1-6. Mówiąc o buncie wobec Prawa Boga, który stale objawiał się w sercach Izraelitów (i innych), Paweł nas napomina: A to wszystko na tamtych przyszło dla przykładu i jest napisane ku przestrodze dla nas, którzy znaleźliśmy się u kresu wieków. 1 Kor.10.11. Dlatego zamysł ciała jest wrogi Bogu; nie poddaje się bowiem prawu Boga, bo też nie może. Ci zaś, którzy są w ciele, Bogu podobać się nie mogą. Rzym.8.7,8.

Drodzy bracia i siostry, zatem potrzebujemy stania się z zamysłem duchowym, abyśmy mogli podobać się Bogu, a nie być w wrogości (nieprzyjaźni, sprzeczności, byciu nieprzyjacielem) do naszego kochającego niebiańskiego Ojca i Jego Jedynego Zrodzonego Syna. Wiedząc iż cielesny umysł jest przeciwny Prawu Boga, tak długo jak cieleśnie myślimy, nie będziemy poddani Prawu Boga – Jego moralnemu przewodnikowi. Potrzebujemy dążenia z modlitwą do tego, by stworzył w nas serce przez Swego cennego Ducha, poddające się w posłuszeństwie Jego wypowiedzianemu Słowu, zachowanemu dla nas w Pismach. Ale wy nie jesteście w ciele, lecz w Duchu, jeśli tylko Duch Boga mieszka w was. Jeśli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie jest jego. Jeśli jednak Chrystus jest w was, to chociaż ciało jest martwe z powodu grzechu, jednak duch jest żywy przez usprawiedliwienie… Bo ci, których Duch Boga prowadzi, są dziećmi Boga. Rzym. 8.9,10,14.