Jako ludzie jesteśmy przyzwyczajeni do cielesności, spraw materii, ciała, rzeczy widzialnych. Zapominamy, iż wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, przeświadczeniem o tym czego nie widzimy. Hebr.11.1. Dosłownie; ufnością tego co obiecywane przez nadzieję, argumentem na sprawy niewidziane. To jest wiara. Zajmuje się sprawami ducha. Ale ludzkie religie zajmują się sprawami ciała, nie ducha. W kwestii świątyni sprawa dokładnie tak wygląda. Od początku ludzie tworzyli sobie jakieś materialne wyobrażenia Boga, oddawali im cześć, zapominając iż relacje z Bogiem są relacjami duchowymi. O tym zapomniał Adam, o tym nie pamiętali jego następcy, o tym nie pamiętamy my dziś. A wierzący, np. Enoch, Noe, Abraham, Eliasz, itp., byli przyjaciółmi Boga, nie oddającymi Mu cześć w materialnych wyobrażeniach i tworach. Wieczne Prawo Boga bardzo wyraźnie nam mówi; Nie czyń sobie podobizny rzeźbionej czegokolwiek, co jest na niebie w górze, i na ziemi w dole, i tego, co jest w wodzie pod ziemią. Nie będziesz się im kłaniał i nie będziesz im służył...Ex.20.4-6. Jest to najdłuższe przykazanie Boga, i jako jedyne zawiera obietnicę kary i obietnicę łaski, tym, którzy mnie miłują i przestrzegają moich przykazań.

Widzimy zatem, iż kwestia wiary w Boga to kwestia miłości, posłuszeństwa, przestrzegania Jego doskonałego Prawa, a nie kwestia formy. Tak było od początku i tak jest zawsze. Gdy czytamy o Izraelitach i ich świątyni, i ich prawach formalnych, to było tak dlatego, że nie chcieli słuchać Boga osobiście, woleli religię form, woleli pośrednika człowieka, bali się Boga, gdyż On nie chce grzechu, a oni woleli grzeszyć. (EX.20.18-20) Jezus powiedział, iż prawo Mojżesza, a zatem też prawo o świątyni ziemskiej, zostało dane z powodu zatwardziałości ich serc. (Mat.19.8) Ktoś powie iż ten tekst dotyczy prawa o rozwodzie, ale to prawo o rozwodzie zostało dane w prawie Mojżesza, stojąc w totalnej sprzeczności z Prawem moralnym; Nie będziesz cudzołożył. O tym Prawie myślał Jezus mówiąc; od początku tak nie było. W każdej kwestii od początku było tak jak jest w Dekalogu, Prawie moralnym. A w kwestii oddawania czci Bogu, mamy sprzeciw Boga do każdej formy kultu i pragnienie zdeprawowanego człowieka do sprowadzania religii do kwestii zewnętrznej formy. Forma zewnętrzna religii jest związana z grzechem, a Bóg chce byśmy z grzechem skończyli i daje tego obietnicę, o tym jest ewangelia, radosna nowina.

Nie jest naszym celem studiowanie kwestii świątyni żydowskiej, obszernie opisanej w Biblii. To prawo ceremonialne, opisujące świątynię i kult zewnętrzny Izraela, było dany dlatego, że nie wykonywali moich praw i wzgardzili moimi przykazaniami, i zbezcześcili moje Sabaty, a ich oczy zwrócone były ku bałwanom ich ojców. Dałem im również przykazania, które nie były dobre, oraz prawa dzięki którym nie mogli życia zachować. Ex. 20.11,12, 24-25. Jeśli myślimy o świątyni, to powinniśmy pamiętać, iż to miejsce gdzie mieszka chwała Boga, gdzie jest Jego święte Prawo i gdzie jest lekcja odnośnie wykupienia z niewoli grzechu. Cała służba świątynna była lekcją poglądową na temat Osoby Boga i roli Jego prawa w naszym życiu. Dlatego, gdy studiujemy tą kwestię dzisiaj, powinniśmy pamiętać o tym jaki jest Bóg, jakich pragnie relacji z nami, czego chce nas nauczyć.

Jest to dokładny symbol prawdziwego przybytku tworzonego przez Boga w wymiarze duchowym, gdyż ten nie mieszka w świątyniach zbudowanych przez ludzi. (Dzieje 17. 24) Gdy czytamy w Słowie, widzimy iż podkreśla ono istnienie świątyni niebiańskiej, w wymiarze duchowym. (Hebr.8.2,5, 9.8,11,12,24,) Najświętsze to sam Bóg, On sam jest świątynią i filarem budowli duchowej. Był nim, jest i będzie. W opisie miasta niebiańskiego, świątyni w nim nie widziałem, albowiem Pan, Bóg, Wszechmogący, jest jego świątynią, oraz Baranek. (Obj.21.3,22, Ez.11.16) Jego chwała jest odbiciem Jego obecności, tablice przymierza symbolizują podstawę tronu rządów Boga, podstawę Jego istnienia i działania, Prawo Boga. (PS. 97.2, 89.15) Laska Aarona oznacza jedyną świętość i jedyne kapłaństwo tego Boga. Nikt nie jest święty i nikt nie jest dobry jak tylko Bóg. Nikt nie jest prawdziwym kapłanem jak tylko Bóg. (Zach.6.12,13) On jest źródłem wszystkiego co święte, jak Aaron był jedynie źródłem kapłaństwa ziemskiego. Manna to Słowo Boga, pokarm niebiański który daje nam do spożywania, a przez które powstaje wszystko i z którego jest wszystko, i które razem z Ojcem buduje przybytek świątynny. (Jan 1.14, Obj. 21.22). Aaron i jego rodzina to nikt inny jak wierzący zachowujący wiarę Boga. ( Liczb 17.5) To o tej wierze powiedział Jezus; Miejcie wiarę Boga. (Mar.11.22, Ef.2.8, 4.5,6) Każda inna wiara jest fałszywa i kończy się tak jak ci którzy próbowali przeciwstawić swą wiarę wierze Boga. Bóg jest święty i nienaganny, jest odgrodzony zasłoną od świętych czyli wierzących. Kapłani z rodu Aarona symbolizują wierzących ludzi. To oni mają być kapłanami. Taki był zawsze plan Boga dla ludzi. ( Ex.19.5,6, 1 Pio.2.5,9) I wy sami, jako kamienie żywe, jesteście budowani w dom duchowy, w kapłaństwo święte, aby składać duchowe ofiary godne przyjęcia przez Jezusa Chrystusa. I oni mają współtworzyć świątynię. ( 1 Kor.3.16, 6.19, Jan 2.21) To wierzący zwycięzca wiary jest filarem tej świątyni, ( Obj.3.12) której kamieniem węgielnym jest sam Jezus, Na którym cała budowla mocno spojona rośnie w przybytek święty w Panu, w którym i wy jesteście wespół budowani na mieszkanie Boga w Duchu. Ef. 2.19-22.

Zasłoną oddzielającą Najświętsze czyli Boga, od świętego czyli wierzących, jest sam Jezus. (Hebr.10.20) On jest jedynym pośrednikiem pomiędzy świętością a ludzkością. To On jest jedynym prawdziwym arcykapłanem, spełniającym służbę w domu Ojca. Hebr.8.1, 7.26, 2.17, 5.10) Miejsce święte oznacza wierzących, każdego dnia kapłan wchodzący do świętego, był symbolem świętego, kapłańskiego narodu ludzi wierzących w Boga. Chleby pokładne były ułożone w dwa rzędy po 6 sztuk, symbolizując 12 plemion Izraela czyli całość ludu wierzących. (Lev.24) Dwa razy po 6, to dwa fundamenty tej świątyni, Ojciec i Syn, 12 plemion tworzących całość ludu świętego wierzących, co jest w całkowitej jedności z nauką o tym, iż wierzący są częścią świątyni duchowej Boga. Liczba 12 jest liczbą szczególną w Słowie. Było 12 plemion Izraela, było też 12 apostołów Jezusa. Dwa razy po 6, co jest w całkowitym przeciwieństwie do liczby Szatana, Antychrysta, którą jest 666, symbol potrójnych 6 czyli trójcy. Z kolei świecznik miał siedem lamp na siedmiu ramionach, liczba siedem jest liczbą pełni i doskonałości Boga i pokazuje pełnię Jego światłości oświetlającej świątynię, święte, wszystkich wierzących. Miał nieustannie świecić przed Panem, wskazując na światłość wierzących świecącą pośród ludzi, a mogącą pochodzić jedynie od jedynego źródła tej jasności. (Ex.25.31, Lev.24.4) Jezus powiedział; Wy jesteście światłością świata. (Mat.5.14) Natomiast przedsionkiem odgrodzonym od świętego zasłoną, jest cały świat. Bóg jest Zbawicielem wszystkich, a Jezus umarł za każdego, zatem każdy ma prawo skorzystać z Ich łaski i wejść do świętego, i stać się częścią duchowej świątyni, składającej się z Boga, Jezusa, aniołów i wszystkich wierzących. Misją Jezusa było połączyć w jedność duchową cały wszechświat; ...aby z nastaniem pełni czasów wykonać ją i w Chrystusie połączyć w jedną całość wszystko, i to co, jest na niebiosach, i to, co jest na ziemi w nim. Ef.1.10. I żeby przez niego wszystko, co jest na ziemi i na niebie, pojednać z powrotem z nim dzięki przywróceniu pokoju przez krew krzyża jego. Kol.1.20. To pojednanie dokonane zostało na krzyżu i tam Jezus objawił Prawdę o zbawieniu i świątyni duchowej, znane wcześniej jednostkom. To Jego ofiara objawiła otwartość Boga na nas i Jego chęć byśmy budowali świątynię w Duchu Jego.

Mając więc bracia otwartość przez krew Jezusa, do wejścia do miejsca świętego, (dosłownie ton agion – świętych) drogą nową i żywą, które odnowił nam poprzez zasłonę, to jest przez ciało swoje. Oraz kapłana wielkiego nad domem Boga. Wejdźmy z prawym sercem, w pełni wiary, oczyszczeni w sercach od złego sumienia i obmyci na ciele wodą czystą. Hebr.10.19-22.

Świątynia to duchowa budowla Boga, tak jak Babilon to duchowa budowla Szatana. Człowiek musi zostać odrodzony z wody i Ducha i stać się członkiem duchowego zboru Boga, Jego duchowej rodziny. Widzimy, iż Królestwo Boga jest sferą Ducha, jest sprawą wewnętrzną; Królestwo Boga nie przychodzi dostrzegalnie. Ani nie będą mówić: Oto tutaj jest, albo; Tam; oto bowiem Królestwo Boga jest wewnątrz was. Łuk. 17.20,21. Królestwo Boga, Jego świątynia, Jego społeczność, to kwestia wnętrza czyli ducha. Tak długo jak patrzymy na świątynię czy zbór w wymiarze materialnym, na konkretne miejsce czy budowle, tak długo nie rozumiemy prawdy o świątyni Boga. ...Duch Święty wskazuje wyraźnie, że droga do świątyni nie została jeszcze objawiona, dopóki stoi pierwszy przybytek; Ma to znaczenie obrazowe, odnoszące się do teraźniejszego czasu, kiedy to składane bywają dary i ofiary, które nie mogą doprowadzić do wewnętrznej doskonałości tego, kto pełni służbę Boga. Są to tylko przepisy zewnętrzne, dotyczące pokarmów i napojów, i różnych obmywań, nałożone do czasu zaprowadzenia nowego porządku.... O ile bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował samego siebie bez skazy Bogu, oczyści sumienie nasze od martwych uczynków, abyśmy mogli służyć Bogu żywemu. Hebr.9. Służba Bogu to służba sumienia, serca. Tak długo jak patrzymy na sprawy zewnętrzne i przepisy dotyczące litery, tak długo droga do świątyni duchowej i służby duchowej nie jest otwarta w naszych sercach i umysłach. Służba w świątyni ziemskiej nie miała żadnego znaczenia co do zbawienia i sprawiedliwości, była tylko obrazem prawdziwej służby duchowej, jaką winni sprawować wierzący, a dano ją Żydom z powodu niewiary w ich sercach. Taka służba jest cechą wszystkich wierzących zewnętrznie, nie sercem. Nie może w niczym pomóc człowiekowi, nie może uwolnić go od grzechu, a dla wierzącego człowieka, który pojednał się z Bogiem, nie ma żadnego znaczenia i staje się zbędna. (Hebr.10.1- 4,11) Mało tego, sam Bóg nie ma upodobania w tego typu zewnętrznej służbie. (Hebr.10.8, Am. 5.21,22) Mówi natomiast w czym ma upodobanie; w wypełnianiu duchowo Jego woli, w miłości, prawości, świętości. (Am.5.24, Mich.6.7,8, Hebr.10.9) Zatem człowiek który akceptuje wiarę Boga, Jego służbę duchową, objawioną w osobie Jego Syna, ma otwartą drogę do świątyni Boga i służby w duchu i z serca, a objawionej najdoskonalej w osobie Jezusa Chrystusa, stąd też nazwa tych ludzi; Chrystianie. (Dzieje 11.26) Ale nie mają nimi być z nazwy czy litery, lecz z ducha i serca. Żydowska służba jest tylko odpowiednikiem służby chrześcijańskiej, gdzie liczą się sprawy zewnętrzne, nie sprawy serca, a która jest dzisiaj czymś powszechnym. (2 Tym.3.1-5) O służbie wierzących powiedziane jest; wejdźmy z prawym sercem, w pełni wiary, oczyściwszy serca od złego sumienia i obmyci na ciele wodą czystą. Hebr. 10.22. W innym miejscu Jezus powiada, iż prawdziwi wyznawcy nie służą czy oddają cześć w Jerozolimie czy w Samarii, czy w jakimkolwiek innym miejscu na ziemi, ale służą w Duchu i w Prawdzie. Jan 4.23. W Duchu i Prawdzie oznacza bezwzględnie służbę duchową, nie literalną. Oznacza to też świątynię budowaną w Duchu i na Prawdzie i służbę opartą na tym fundamencie.

Nieodłącznym elementem świątyni i służby świątynnej, był Dzień Pojednania. (Lev.16) Symbolizował on prawdziwe pojednanie pomiędzy Świętym Bogiem a grzesznym człowiekiem, dokonane przez Jezusa na krzyżu. Tak jak w tym dniu kozioł wskazujący na Jezusa był zabijany jako ofiara za grzech, a kozioł wskazujący na szatana był wypędzany, tak i na krzyżu Jezus umarł za wszystkie grzechy całej ludzkości, a Szatan stracił wszelkie prawa do dzieci Boga. (Jan 16.11) Wbrew temu co twierdzą niektóre religie, całkowite pojednanie i całkowite zbawienie człowieka jest zawsze dla niego dostępne, a ukazano je obrazowo na krzyżu. Dla wierzących przed Golgotą, miało to miejsce w wierze w to co nastąpi, a dla wierzących po Golgocie, ma to miejsce w wierze w to co nastąpiło. Dla wszystkich jest to wiara w całkowite pojednanie miłującego Ojca ze Swymi wszystkimi dziećmi, poprzez śmierć i służbę własnego Syna. (Rzym.5.18, Ef.1.10, Ef.2.14-19, Kol.1.20)

Może nam się wydawać, iż groźny Bóg musi być przebłagany aby okazać nam Swą łaskę i po to jest służba pojednania. Ale ten Bóg pokazał iż nie jest groźny i jest w stanie uczynić wszystko dla człowieka, aby go wyzwolić z grzechu, zła, cierpienia. Ta służba pojednania dokonywana przez Jego Syna i wierzących, jest służbą pokazującą miłość i łaskę Jedynego Boga i to wszystko co uczynił dla upadłego człowieka. Zatem służba ta ma na celu pokazanie, iż Bóg usunął wszelkie bariery pomiędzy Nim a człowiekiem, a bariery te pozostają jeszcze w naszych sercach. Wielcy mężowie starożytności wiarą akceptowali usprawiedliwienie Boga i otrzymywali łaskę Boga. Gdy czytamy Stary Testament, widzimy iż łaska Boga jest jasno i wyraźnie wymieniana razem z prawem Boga. Częściej niż w Nowym Testamencie. Łaska, prawo, wiara, pojednanie, przyjaźń, służba, świątynia ducha, ofiara serca, to stałe elementy życia człowieka z Bogiem, zawsze, wiecznie. Jedynie Jezus poprzez Swe ziemskie życie objawił to w sposób pełny i całkowity, tak iż nikt nie ma wytłumaczenia gdy czyni źle, nie może zrzucić z siebie odpowiedzialności za wszelkie zło czynione na ziemi przez dzieci Boga. I to doskonałe pojednanie było pierwszy raz objawione gdy złożono pierwszą w historii ofiarę; to ofiara złożona ze zwierzęcia przez Boga, przy grzechu Adama. (Gen.Gen.3.21) Bóg pokazał ofiarę Swego Syna i udowodnił iż pojednanie jest całkowite. A przypieczętował je obrazem krzyża, w żadnym innym momencie, historii, także nie w 1844 roku, jak twierdzą np Adwentyści.

Punktem centralnym świątyni było Prawo umieszczone w Najświętszym. Punktem centralnym rządów Boga jest Prawo będące fundamentem Jego rządów. (PS.89.15, 97.2) Bóg jest Bogiem Prawa, prawość czyli postępowanie zgodne z Jego prawem jest podstawową cechą Jego charakteru. Jahwe jest sprawiedliwy wśród niego, nie popełnia bezprawia. Każdego poranka swoje prawo wywodzi na światło i nie brak go. Sof.3.5. Jest rzeczą ciekawą, iż ludzie są grzeszni czyli łamią prawo Boga, albowiem grzech jest niczym innym jak złamaniem prawa Boga. (1 Jana 3.4) A religie robią wszystko, by usprawiedliwić i uzasadnić łamanie podstawy tego fundamentu. Jego Prawo jest powszechnie lekceważone i nie pragniemy jako ludzkość być podobni do naszego Boga czy Pana Jezusa - być prawi, mieć Prawo Boga w sercu jak nasz Pan i wzór, (PS.40.7-9, Izaj.51.7, Hebr. 8.10) tylko wolimy bezprawie, tak jak prawdziwy pan tego świata, szatan, którego królestwo jest królestwem bezprawia. Robimy tak dlatego, iż jesteśmy grzeszni czyli niewolnikami Szatana. (Jan 8.34-38) Jezus nazywa go ojcem ludzi grzeszących. Nie jest celem tego artykułu rozprawa na temat Prawa Boga, niemniej jednak Prawo Boga ma cechy Jego Twórcy, tak jak Bóg jest doskonałe, święte, wieczne, dobre i niezmienne, a nade wszystko sprawiedliwe. Jest zatem emanacją charakteru samego Boga. Przymierze człowieka z Bogiem polega na daniu Jego świętego Prawa do serca wierzącego, zatem spełnianie go sercem, nie literą, tak jak czynił to Jezus.

Mamy tu całą ewangelię. Bóg uczynił ludzi dojrzałymi jedną ofiarą Swego Syna, tych którzy szukają świętości swego Pana. A przymierze Boga to akceptacja Jego Prawa do serc wierzących. Przyjęcie Ducha Pana jest wyzwoleniem z niewoli ciemności do wolności synów Boga. Jest wejściem do świątyni duchowej przez łaskę Jezusa. On jest prawdziwym Arcykapłanem Swej świątyni, to jest domu Boga, tych co mają prawe serca, prawo Boga w sercach, mają pełnię wiary i czyste sumienia obmyte duchem Boga i wodą prawdziwego zanurzenia. Wiara i Prawo są jednym, Prawo w sercu jest efektem wiary Jezusa, nie inaczej, nie na odwrót, nie są czymś przeciwnym, nie są czymś co jest jednym przeciw drugim. To do tej świątyni pragnie na koniec czasów przyjść Bóg w osobie Jezusa;